Obozy Koncentracyjne

Kulmhof to niemiecki obóz zagłady działający we wsi Chełmno nad Nerem od jesieni 1941 roku do kwietnia 1943 roku, oraz na krótko w 1944 roku. Został on zbudowany w bardzo szybkim czasie na odludnych, zalesionych terenach. W obozie stale urzędowało od 120 do 130 SS-manów, pierwszym komendantem został Herbert Lange, a później zastąpił go Hans Bothmann.

Do Kulmhof trafiali głównie Żydzi, a także Romowie oraz polscy duchowni. Masowych mordów dokonywano niemalże natychmiast po transporcie więźniów, których gładzono zagazowaniem spalinami z ciężarówek. Silnych, zdrowych mężczyzn utrzymywano przy życiu, aby potem przydzielić ich do pracy grzebania ciał. Często zdarzało się, że chowali oni swoje własne rodziny, co było dla nich tak silnym psychicznym wstrząsem, że sami decydowali się na śmierć. Innych więźniów, których wstępnie ocalono, wykorzystywano do sortowania odzieży oraz przedmiotów ofiar, a następnie, po przybyciu kolejnego transportu jeńców, także ich uśmiercano w komorach gazowych.

Z Kulmhof udało się uciec tylko nielicznym, a ponadto większości ze szczęśliwych uciekinierów i tak nie udało sie przeżyć wojny, dlatego też o obozie tym wiemy najmniej szczegółów. Trudna do ustalenia jest także liczba ofiar. Badacze oceniają, że w Kulmhof zginęło od 150 do 250 tys. osób, z czego większość to Żydzi.

Stutthof był pierwszym i najdłużej działającym na terenie Polski obozem koncentracyjnym. Powstał 2 września 1939 roku, a swoją działalność ukończył 9 maja 1945 roku. Znajdował się w miejscowości Sztutowo, 34 km od Gdańska.

Obóz był doskonale zorganizowany. Na jego czele stał komendant, któremu podlegali wszyscy więźniowie i pracownicy obozu. Wydział I stanowił najbliższy sztab pomagający komendantowi, któremu przewodził adiutant. Do jego zadań należały m. in. przygotowywanie raportów, opracowywanie zarządzeń i rozkazów oraz czuwanie nad ich realizacją. Wydział I zwany tez Komendanturą podzielony był na mniejsze komórki organizacyjne jak np: odpowiedzialna za porządek i bezpieczeństwo w obozie służba bezpieczeństwa; łączność, której zadaniem było komunikowanie się drogą radiową, telegraficzną itp. oraz służba transportowa, posiadająca własne samochody i motocykle, wykorzystywane do celów przewozowych. Wydział II zajmował sie kwestiami politycznymi. Przewodził mu przydzielony pracownik z Gestapo, którego zadaniem było przesłuchiwanie więźniów. Kierownik Wydziału III zarządzał więźniami, przydzielał im pracę oraz zakwaterowanie, a także czuwał nad wykonywaniem kar i wyroków śmierci. Wydział IV zajmował sie sprawami administracyjnymi i gospodarczymi. Między innymi zaopatrywał więźniów w odzież, żywność oraz narzędzia do pracy. Wydział V stanowił lekarz obozowy, który czuwał nad stanem zdrowia niemieckich żołnierzy oraz więźniów. Najmniejszą rolę odgrywał Wydział VI pod przewodnictwem adiutanta, którego zadaniem było zawodowe i polityczne szkolenie SS-manów.

Życie więźniów w obozie było bardzo ciężkie. Morski, wilgotny klimat oraz wzmożone wiatry sprawiały, że jeńcy częściej chorowali. Mieszkali oni w barakach wybudowanych na podmokłych terenach, pokrytych dziurawymi dachami. Temperatura wewnątrz nie różniła się od tej na zewnątrz, co zwłaszcza zimą było przyczyną odmrożeń i zamarznięć. W obozie funkcjonowała tylko jedna latryna, więźniowie nie mogli posiadać żadnych środków higieny osobistej, przez co chodzili zawsze brudni i zawszeni.

Obóz Stutthof był także jednym z niemieckich obozów zagłady. Znajdowała się tam komora gazowa i krematorium, w których zgładzono ok. 50 tys. Żydów. Ocenia się, że w Sztutowie więziono ok 110-127 tys. osób z 26 krajów, z czego ok. 65 tys. to ofiary.

Auschwitz-Birkenau to działający w latach 1940-1945 niemiecki kompleks obozów koncentracyjnych i zagłady. Znajduje się on na terenie Oświęcimia (Auschwitz), Brzezinki (Birkenau) oraz Monowic (Monowitz). Jest on jedynym nazistowskim obozem wpisanym na listę światowego dziedzictwa Unesco.

Cały kompleks podzielony był na trzy główne części:

1. Oświęcim I: pierwszy, główny obóz pełniący funkcję dowodzącą wobec całego zespołu, zwany również obozem macierzystym (Stammlager). Początkowo składał się on z dwudziestu jeden ceglastych budynków - pozostałościach po polskich koszarach artyleryjskich, zaś kolejne siedem wznieśli więźniowie. Pierwszym dowódcą obozu został, mianowany przez Heinricha Himmlera, Rudolf Hoss, po nim zaś kolejno stanowisko te obejmowali Arthur Liebehenschel i Richard Baer. Pierwszymi więźniami obozu macierzystego była grupa trzydziestu niemieckich kryminalistów, którzy następnie wyodrębnili się spośród reszty jeńców jako tzw. kapo - uprzywilejowana warstwa więźniów. Ponadto do obozu trafiali głównie młodzi polscy intelektualiści, Żydzi, radzieccy jeńcy wojenni oraz niemieccy homoseksualiści.

2. Oświęcim II (Birkenau): obóz zagłady znajdujący się ok 3 km od obozu macierzystego we wsi Brzezinka. Był on miejscem faktycznego holocaustu Żydów, zginęło w nim ponad milion osób. To tam znajdowały się komory gazowe i krematoria - jedne z najokropniejszych aparatów masowego mordu w dziejach ludzkości. Obóz, otoczony drucianym ogrodzeniem pod napięciem, miał kształt prostokąta o powierzchni ok. 140 ha, a na jego terenie znajdowało się około trzysta budowli, których zespoły dzieliły obóz na kilka mniejszych części, np. obóz kobiecy, obóz męski lub obóz cygański.

3. Oświęcim III (Monowitz): stanowił on niezależny podobóz obozu macierzystego. Powstał w październiku 1942 r. w Monowicach i był wykorzystywany przez niemieckie koncerny przemysłowe, które wynajmowały więźniów do morderczej pracy.

Życie w obozie polegało na przymusowej, ciężkiej pracy (scuttle). Racje żywnościowe były niewystarczające, przez co więźniowie często umierali z głodu i wycieńczenia. Jeńców oznaczono za pomocą tatuaży, co było charakterystyczne tylko dla obozu w Oświęcimiu. Oprócz wykorzystywania w morderczej pracy, bicia, obnażania, więźniów poddawano również nieetycznym eksperymentom medycznym. Około 700 z nich podjęło się próby ucieczki, ale tylko ok. 300 się to udało.

Obecnie historycy szacują, ze do Auschwitz trafiło co najmniej 1,3 mln ludzi, w tym ok. 1,1 mln Żydów. Zginęło 1,1 mln, z czego 90 % stanowili Żydzi.

Niemieckie obozy koncentracyjne znajdywały się na terytorium Niemiec i państw okupowanych. Istniały one w latach 1933-45 i przez ten czas, przewinęło się około 12tyś obozów. Początkowo były one sterowane przez Sturmabteilung, czyli odziały szturmowe, ale potem ich rolę przyjęły:

• Służba bezpieczeństwa
• Policja
• Wehrmacht

to by było na tyle. wkrótce będzie nowa notka.

Pozdrawiam serdecznie wszystkich czytelników! admin.

Obóz koncentracyjny - definicja

• to miejsce do którego najczęściej bez wyroku sądu została wywożona ludność nie wygodna dla władz
• służył jako miejsce czasowego odosobnienia osób, przed podjęciem decyzji o dalszych losach danej osoby
• był najczęściej w formie obozu pracy przymusowej, pracy niewolniczej